Rares - devlog

Postanowiłem trochę uelastycznić kod Bad World. Zamiast tworzyć tablice sprite’ów, kątów czy pozycji różnych obiektów zaprzęgnąłem do pracy wektory.

Wektory w C++ to część biblioteki standardowej. Są to twory podobne do tablic, z tym, że są dynamiczne. W razie, gdy wymagane jest dodanie nowego elementu do wektora, ten potrafi sam się powiększyć. Posiadają bardzo dużo zalet, są łatwe w obsłudze, krótko mówiąc warto je znać.

Aby skorzystać z wektorów należy dołączyć nagłówek:

#include <vector>

Deklaracja wektora wygląda tak:

std::vector<typename> vector;

Gdzie typename należy wpisać typ. Może być nim zarówno typ prosty, taki jak int czy char, ale i typ złożony, deklarowany przez użytkownika, np. klasa. I z tej drugiej możliwości skorzystałem przy projekcie. Jednak nie przechowuję w wektorze samych klas, lecz wskaźniki na nie.

std::vector<CBullet*> Ammunition;
std::vector<CBullet*>::iterator AmmunitionIterator;

Deklaracje te znajdują się w klasie broni, która przechowuje powyższy wektor, który z kolei przechowuje wskaźniki na klasy pocisków. Jest to o wiele lepsze rozwiązanie niż jedna klasa pocisków, w której znajdują się tablice sprite’ów, kątów tychże pocisków, czy inne dane.

Zdziwić może druga linijka w ostatnio cytowanym kodzie.
To iterator. Jest to specjalny obiekt, pozwalający na dostęp do każdego elementu w wektorze. Może on wskazywać na początek, koniec wektora, czy inny element w nim zawarty. Dobre może być porównanie iteratora do wskaźnika, chociaż należy pamiętać, że to nie to samo.

Dostęp do metod danej klasy przechowywanej w kontenerze uzyskuje się właśnie poprzez iterator.
Narysowanie wszystkich pocisków na ekranie, może odbywać się poprzez wywołanie co obieg pętli metody z klasy, na którą iterator aktualnie wskazuje.

for(AmmunitionIterator = Ammunition.begin(); AmmunitionIterator != Ammunition.end(); ++AmmunitionIterator)
{
	(*AmmunitionIterator)->Draw(Application);
}

Na początek należy ustawić iterator na początek wektora. Warunek wskazuje, że pętla będzie wykonywać się dopóki nie będzie się znajdował na końcu pojemnika. Co obieg pętli inkrementujemy go, dzięki czemu mamy dostęp do następnego elementu.

Słówko trzeba też wspomnieć o tym, jak odwołujemy się do danej metody.
W powyższym przykładzie iterator odwołuje się podobnie jak wskaźnik na klasę, przeładowanym operatorem ->.
Wcześniej należy jeszcze dodać operator *, aby uzyskać adres do klasy i objąć go w nawiasy, dlatego, że operator -> ma większy priorytet od *.

Ok, miało być o wyciekach pamięci, a przerodziło się w krótki tutorial.
Otóż po wprowadzeniu wektorów pojawiły się wycieki.

Dodawanie klas wraz ze wskaźnikami do nich polega na utworzeniu nowego egzemplarza klasy za pomocą operatora new.

CBullet* pBullet = new CBullet;
Ammunition.push_back(pBullet);

Druga linijka pokazuje jak dodaje się nowe elementy – wywołuje się funkcję push_back, a jako jej argument podajemy zmienną, której typ jest kompatybilny z typem kontenera. Funkcja ta dodaje nowy element na koniec wektora.

Usuwanie elementu z wektora to jedna funkcja, ale z powodu, że w pojemniku znajdują się nie tyle same obiekty, co wskaźniki do nich, trzeba jeszcze użyć operatora delete na danym egzemplarzu klasy. Ponieważ każdy element wektora został powołany do życia przez operator new, użycie wyżej wymienionego delete jest konieczne.

delete (*AmmunitionIterator);
AmmunitionIterator = Ammunition.erase(AmmunitionIterator);

Podobnie jak przy odwoływaniu się do metod, należy objąć iterator w nawiasy, gdyż delete ma wyższy priorytet od dereferencji (*).

Funkcja erase usuwa element wskazany przez iterator, podany jako argument i co ważniejsze zwraca iterator do następnego elementu. Należy go więc przypisać do aktualnego.

Skąd w takim razie pojawiły się wycieki?
Z tego powodu, że wcześniej co prawda usuwałem klasy za pomocą delete, ale zapomniałem o priorytecie operatorów i brakowało nawiasów.

delete *AmmunitionIterator;  // źle!

To by było na tyle.
Trochę się przedłużyło, ale w końcu mogłem napisać wpis, w którym podzieliłem się doświadczeniem. I przy okazji wypróbowałem wtyczkę SyntaxHighlighter.